F-5E Tiger II Fighter

Supermarine Spitfire Mk.I από την Tamiya σε κλίμακα 1/72.

Το Supermarine Spitfire είναι ίσως το πιο διάσημο βρετανικό μαχητικό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν ένα εξ ολοκλήρου μεταλλικό μηχάνημα με διαμόρφωση χαμηλής πτέρυγας, χαρακτηριστικά ελλειπτικά φτερά, κλασική ουρά και ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Η πρωτότυπη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου 1936. Το Spitfire αποδείχθηκε ότι ήταν το βασικό στοιχείο του πολέμου της RAF, το οποίο συνέχισε να τα πηγαίνει καλά μετά τον πόλεμο, παραμένοντας στην παραγωγή για 10 χρόνια. Η ιστορία του Spitfire ξεκίνησε στο γραφείο σχεδίασης του RJ Mitchell, του επικεφαλής σχεδιαστή της Supermarine. Τα πρώτα μηχανήματα πήγαν στις μονάδες της RAF το 1938, αλλά όταν ξεκίνησε η Μάχη της Βρετανίας το καλοκαίρι του 1940, υπήρχαν ήδη 19 μοίρες σύγχρονων μαχητικών στα αεροδρόμια - μαζί με τους λίγο παλαιότερους Hurricanes των νησιών, αμύνονταν 600 αεροσκάφη. Με την επέκταση των εχθροπραξιών, το Spitfire εξυπηρέτησε οπουδήποτε η RAF δρούσε στην Άπω Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία, κατά την απόβαση στη Νορμανδία και τις μάχες στη Γαλλία, και τελικά κατά τη διάρκεια της επιχείρησης στη Γερμανία το 1945. Για πολλούς Βρετανούς, έγινε σύμβολο της νίκης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το υπέροχο μηχάνημα έχει τουλάχιστον μια ντουζίνα εκδόσεις παραγωγής. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι, μεταξύ άλλων, το πρώτο Spitfire Mk.I μαζικής παραγωγής που τροφοδοτείται από κινητήρα Rolls-Royce Merlin II 1030 ίππων. Ήταν πάνω από όλα αυτό το μηχάνημα που συνέβαλε τόσο εξαιρετική στη Μάχη της Βρετανίας. Πολλές εκδόσεις αυτού του μοντέλου έχουν αναπτυχθεί, συμπεριλαμβανομένων των PR Mk IA (έκδοση αναγνώρισης) ή PR.IG (έκδοση ένοπλης αναγνώρισης). Μια άλλη ενδιαφέρουσα έκδοση ήταν το Spitfire Mk.V με κινητήρα Rolls-Royce Merlin 45 με 1440HP. Αργότερα, συναρμολογήθηκαν και κινητήρες Merlin 50. Η σειριακή παραγωγή αυτής της έκδοσης ξεκίνησε το 1941 και ήταν η απάντηση της RAF στην εμφάνιση του Messerschmitt Bf-109F. Μια άλλη πολύ επιτυχημένη έκδοση είναι το Spitfire Mk.IX, που τροφοδοτείται από κινητήρα Merlin 61 με έλικα 4 λεπίδων. Δημιουργήθηκε ως αντίπαλος του Focke-Wulf Fw-190 και τέθηκε σε παραγωγή στα τέλη του 1941. Αυτή η έκδοση τροποποιήθηκε πολλές φορές και, για παράδειγμα, το 1944 απέκτησε ένα νέο γυροσκόπιο, ένα μεγεθυσμένο πηδάλιο ή ένα διαφορετικό σύστημα πτερυγίων. Μια άλλη σημαντική έκδοση είναι το Spitfire Mk.XIV με κινητήρα Rolls-Royce Griffon 61 και έλικα με πέντε λεπίδες. Η σειριακή παραγωγή ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1943. Μία από τις τελευταίες σειρές που παρήχθησαν ήταν η έκδοση Mk.21. Αυτή η έκδοση είχε κινητήρα Griffon 61, ισχυρά ενισχυμένη δομή και περίβλημα, τα φτερά επεκτάθηκαν, αυξάνοντας την επιφάνεια πτήσης τους. Η μαζική παραγωγή ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1945. Τεχνικά στοιχεία (έκδοση Mk.XIV): μήκος: 9,14m, άνοιγμα φτερών: 11,23m, ύψος: 3,05m, μέγιστη ταχύτητα: 717km/h, ρυθμός ανόδου: 18,5m/s, πρακτική οροφή: 13.200 μ., μέγιστο βεληνεκές: 1815 χλμ., οπλισμός: σταθερός - 4 πολυβόλα των 7,7 χλστ. και 2 πυροβόλα Hispano Mk II των 20 χλστ., αναρτημένα - έως 225 κιλά βομβών.